نیاز کنونی ما ومخاطبین ما اقتضاء می کند که به مسائل جدید توجه شود.اگر دانشگاه را با آموزش وپرورش یکسان تلّقی کنیم قطعاً روزهای نویی را پیش رو نخواهیم نداشت.مسائل میان رشته ای باعث می شود که دیگر دچار روزمرگی نشویم.

بسیاری از دانشجویان با ذوق ادبی وارد رشته ادبیات فارسی می شوند اما بعد از چهار سال این ذوق وعلاقه تحلیل می رود.که این خود از کهنه بودن سر فصل ها وشیوه های آموزش ناشی می شود.همین آفت ها وآسیب ها ضرورت یک روش نو وبه قول حافظ یک گل افشانی جدید را می طلبد.مطالعات میان رشته ای یکی از روش هایی است که ما را از مسائل تکراری به دور و با حلاوتی نو آشنا می کند.

توجّه به پژوهش های نوین باعث عمیق اندیشیدن،ارضای مخاطب وکثرت علاقه مندان می شود.امروزه چیزی که ما با عنوان ادبیّات می شناسیم نیاز به یک باز تعریف دارد.برخی از ما به گونه ای با ادبیّات برخورد می کنیم که بسیار نازیباست.گاهی می خواهیم از دانش ادبی بگوییم اما به سمت وسوهایی می رویم که از مفاهیم اصلی دور می شویم وگاهی اندیشه ی دیگران را به صورتی خام در این زمینه تحمیل می کنیم.

یکی از نقاط ضعف علم زبان وادبیّات فارسی به روز ونوین ساختن این علم است.

دانشگاه بیرجند۱۳۸۹